Rozdział II

Podkład. {nie musicie puszczać go przy czytaniu tego rozdziału, po prostu czytałam go przy nim i spodobało mi się, jak kto woli ;) }

To było tak dziwne. Pchnąć drzwi i wejść do miejsca, które kiedyś było mi bliskie, a jednak wydawało się tak nieznane. Pod stopami miałam miękki dywan koloru maślanki, rozciągający się przez całe pomieszczenie, ginący gdzieś w pokoju na końcu korytarza. Meble z białego drewna dopełniały widok, a lustro oprawione w grubą ramę dodawało niemałego uroku. Ruszyłam przed siebie, wstrzymując oddech. To tak, jakbym odkrywała co znajduje się w mojej kieszeni. Niby wiesz co w niej masz, ale jak przyjdzie co do czego, to znajdujesz niejeden skarb.

Powoli omiotłam wzrokiem mieszkanie. Po chwili zastanowienia minęłam szafkę na buty, oraz tą większą, po brzegi wypchaną okryciami i skierowałam się do salonu. Plecak delikatnie odłożyłam na kremową sofę i rozejrzałam się, uśmiechnięta od ucha do ucha. Pomieszczenie było przedłużeniem korytarza. Identyczne meble, dywan. Nawet kolor ścian.

Zaraz obok wejścia, po lewej stronie, ciągnął się rząd mebli, szafek, szafeczek. Szłam z linią kredensu, palcem wodząc po grzbietach książek, wystających szufladach, czy ramkach na zdjęcia. W większości widziałam młodą dziewczynę w objęciach rodziców. Poczułam napływające łzy, jednak przymknęłam oczy i odetchnęłam głęboko. Nie teraz.

W rogu pokoju znajdował się wbudowany w szafkę telewizor. W porównaniu z małym ekranem wyświetlacza w szpitalnej kawiarence, wydawał się ogromny. Obok stała wielka donica z jakąś egzotyczną rośliną sięgającą mi do piersi. Przez kilka sekund przypatrywałam się jej zdumiona, po chwili jednak spojrzałam dalej. Za białą, koronkową firanką widać było drzwi balkonowe, a za nimi taras sporych rozmiarów. Uśmiechnęłam się na samą myśl o nim i spędzonych tam wieczorach.

Zaraz obok okna znajdowała się wysoka szafa wypełniona wszelkiego rodzaju posążkami. Stała na niej wieża z dwoma głośnikami. Powoli przejechałam dłonią po okurzonym urządzeniu i odwróciłam się, ukazując wchodzącemu do pokoju Justinowi rząd białych zębów. Ten odwzajemnił mój gest, po czym z głośnym westchnieniem rzucił się na sofę.

- Widzę, że imprezy można robić! – Zaśmiałam się cicho, przejeżdżając wzrokiem po obrazach wiszących nad kanapą, zajmującą ścianę z drzwiami. Obok stały dwa fotele wielkością przypominające raczej samochód niż zwykłe krzesło. Na środku, pomiędzy sofą a siedziskami, stała szklana ława, pokryta warstwą kurzu i starych magazynów. Po chwili w drzwiach pojawił się Kenny z paczką chipsów pod ręką i z uśmiechem rzucił się na miejsce obok Justina.

- No, kuchnie to masz niezłą!

Razem z chłopakiem wybuchliśmy gromkim śmiechem.

Wspomniane pomieszczenie okazało się wielkim, kucharskim rajem. Płytki w kolorze karmelu idealnie komponowały się z jasnymi meblami i drewnianym stołem, otoczonym krzesłami. Każde z nich miało miękką poduszkę na miejscu siedziska, pasującą kolorystycznie do ramy okien, które swoją drogą, zajmowały trzy czwarte ściany. Połowę rzeczy z lodówki trzeba było wyrzucić, co jedynie podkreślało moją prawie dwutygodniową nieobecność.

Prawie pół godziny zajęło mi obejrzenie tych dwóch pomieszczeń i mieszczącej się między nimi łazienki w szarych barwach.  Na wiszącym na korytarzu zegarze składającym się chyba z samych zlepek cyfr i wskazówek wybiła dziewiętnasta. Zmęczona oparłam się o kuchenny blat i z nadmiaru wrażeń przymknęłam oczy. Zupełnie nie rozumiałam zamieszania jakie miałam teraz w głowie.

- Aubrey? – Usłyszałam głos szatyna, który z uśmiechem wparował do kuchni. – Musimy się zbierać, obiecałem Scooterowi, że wrócę przed ósmą. Szkoda, ale to nic! Przed nami miesiąc zabawy!

Zaśmiałam się. Osiemnastolatek wydawał się być taki dziecinny.

- Jasne mądralo. O ile mi się zdaje jutro miałam stawić się na posterunku. – Odpowiedziałam uśmiechając się delikatnie.

- Hm… - Mruknął chłopak, delikatnie mierzwiąc włosy prawą ręką. Drugą oparł się o szafkę, usilnie nad czymś myśląc. – O której masz tam być?

- Jedenasta.

- Widzimy się zatem o dziesiątej trzydzieści i ani sekundy później! A po wszystkim… O tym pomyślimy później. – Po raz kolejny zaśmiałam się, kręcąc głową z niedowierzaniem. – Do jutra!

Odprowadziłam dwójkę moich jedynych znajomych do drzwi, po czym zamknęłam mieszkanie na zamek. Nie chciałam żadnych nieproszonych gości, nie teraz, kiedy dopiero się tu znalazłam.

Plecami oparłam się o zimną taflę lustra i spoglądałam przed siebie. Nad szafką wypełnioną butami wisiało kilka wieszaków, a na nich dżinsowa kurtka i czerwona chustka. Uśmiechnęłam się pod nosem i ruszyłam w kierunku kuchni, po drodze mijając drzwi do jednego z pokoi.

Zaraz, zaraz. Jakie drzwi?

Cofnęłam się o dwa kroki i ze zdziwieniem spojrzałam na jasne drewno. Czy to możliwe, że zaaferowana nowym domem przegapiłam jedno pomieszczenie?

Przygryzłam wargę mając ochotę pogratulować sobie spostrzegawczości. Ale skoro nikt mnie nie upomniał, to czy możliwe, że nie tylko ja ich nie zauważyłam? Przecież to wielkie, drewniane drzwi! Nikt normalny by ich nie pominął!

Kręcąc głową z niedowierzeniem delikatnie ujęłam klamkę i otworzyłam je. Przez chwilę przeszło mi przez myśl, że znajdę tam jedynie puste ściany obwieszone zdjęciami rodziny, której nigdy nie dane mi będzie już poznać, ale odetchnęłam głęboko i przełamując się weszłam do środka.

Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to miętowa ściana. Naprzeciwko drzwi znajdowało się wielkie okno z długim parapetem. Przysłonięte było białymi zasłonami, spiętymi po bokach czarnymi klamrami. Na lewo od okna, w rogu pokoju, znajdowało się wielkie, dwuosobowe łóżko, a obok niego mała szafka nocna. Powoli weszłam do środka i otworzyłam oczy ze zdumienia. Ściana w której umieszczony były drzwi pomalowana była na czarno, cała pokryta cytatami z piosenek, czy książek. Stojąc przy oknie, na prawo od drzwi rozciągała się biała komoda podzielona na segmenty. Na niej ułożone były stosy książek, ramki na zdjęcia i lustrzanka. Gdzieniegdzie na ścianie wisiały małe półeczki, mieszczące może dwie, trzy książki. Mogłam zauważyć pomiędzy nimi całe siedem tomów Harry’ego Pottera, czy Opowieści z Narnii. Jednak to, co najbardziej mnie zadziwiło, to zdjęcia, jakimi pokryta była ściana do której przylegało łóżko i szafka nocna. Wyglądało na to, że ktoś dopiero zaczął swoją żmudną pracę, bowiem nie cała powierzchnia była zaklejona.

Postawiłam kilka kroków w kierunku ściany, po czym zamarłam. Na zdjęciach widoczna byłam ja. Ja w objęciach jakiegoś bruneta, ja ramię w ramię z rudowłosą dziewczyną, ja w sukni balowej, pod rękę z chłopakiem. Gdzieniegdzie mogłam zauważyć zdjęcia Justina, które – pomimo powagi goszczącej na mojej twarzy – wywoływały u mnie niemałe rozbawienie. Podeszłam tak blisko, jak było to możliwe i przejechałam ręką po zdjęciach. Poczułam, że do oczu napływają mi łzy, a po chwili perłowe krople potoczyły się po moich policzkach. Co takiego zrobiłam, że osoby ze zdjęć nie chciały mnie znać? Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że ani razu nie odwiedziły mnie w szpitalu, ani razu od feralnego wypadku nie stanęły ze mną twarzą w twarz?

Powoli odwróciłam się i spojrzeniem omiotłam drugą część pokoju. Ściana naprzeciwko tej ozdobionej zdjęciami była biała. Zaczynała się zaraz koło okna (obok którego stała mała szafka składająca się chyba z samych szuflad), wysoką żyrafką wypełnioną starymi podręcznikami i zeszytami. Dalej stało biurko zapełnione różnymi papierami i – jak mi się wydawało – pobazgranymi kartkami. Dopiero kiedy podeszłam bliżej zdołałam dostrzec twarze nieznanych mi ludzi naszkicowane ołówkiem.

Nad biurkiem, czarnym markerem namalowana była sylwetka człowieka siedzącego po turecku. Jeżeli można to tak nazwać, bowiem jego nogi wywinięte były w drugą stronę, a ręce oparte na kolanach. Jego sylwetka zapełniona była obraźliwymi napisami, takimi jak ‘grubas’, czy ‘śmieć’. Dopiero na środku, w miejscu serca, czerwonym mazakiem narysowany był znak nieskończoności, wraz z ‘NOH8’. Delikatnie uśmiechnęłam się i wewnętrzną stroną dłoni wytarłam mokre policzki.

Koło biurka znajdowała się szafka, na której stała drukarka. Wyżej wisiała tablica korkowa, do której przyczepione były małe karteczki z wykaligrafowanymi napisami. 'Posprzątać w kuchni', 'nakarmić kota', 'pogadać z Celie'. Nakarmić kota? Przecież nie ma tu żadnego kota! Przerażona rozglądnęłam się po pomieszczeniu jak gdyby bojąc się, że nagle zza jakiejś szafki wyskoczy mały, zagłodzony zwierzak, jednak nic takiego się nie wydarzyło. Powoli wróciłam do przeglądania zapisków, dopiero po chwili zwracając uwagę na ‘pogadać z Celie’. Kim właściwie była Celie? Zrezygnowana zerknęłam dalej, na trochę wyższą szafkę, na której szczycie znajdowały się dwa pudła. Bez pośpiechu otworzyłam drzwiczki i zaglądnęłam do środka.

Na półkach ułożone były grube, zimowe swetry i piżamy. Niżej, w szufladach, znalazłam bieliznę i chyba każdy możliwy kolor rajstop, po których odkryciu śmiałam się przez dobre pięć minut. Na samym dole luzem leżało kilka toreb i plecaków, wyglądem podobnych do tego, który dostałam dziś od Justina. Różniły się tylko kolorem. Po chwili zamknęłam szafkę i odwróciłam się w kierunku wielkiej szafy, która zaczynała się w rogu pokoju i ciągnęła przez całą czarną ścianę, aż do drzwi. Oddzielała ją od nich tylko mała komoda z jakąś drobną roślinką w białej donicy. Powoli przełknęłam ślinę i nie wiedząc czego mogę się spodziewać, uchyliłam drzwi szafy.

To co tam zobaczyłam spowodowało opadnięcie mojej szczęki na puchaty, biały dywan. Szafa wypełniona była ciuchami od góry do dołu, począwszy na sukienkach od lewej, szerokich półkach ze spodniami, spódniczkami i spodenkami po środku, na prawo długich z bluzkami, kwadratowych z koszulami, szuflad z legginsami i bóg wie jeszcze czym. Do drzwiczek przytwierdzone były lustra, a na dole, w długich, przeźroczystych pojemnikach poukładane buty. Powoli, uważając by nie przewrócić się ze zdziwienia, usiadłam przed szafą i dobre kilka minut przypatrywałam się temu wszystkiemu. Nie mogłam uwierzyć to wszystko. Czułam się, jakbym znalazła wielką chatkę z piernika a w niej karteczkę ‘żyj dobrze, korzystaj bez umiaru, to dla ciebie!’ Dopiero kiedy w sąsiednim mieszkaniu ktoś upuścił coś na podłogę otrząsnęłam się z zadumy i zamknęłam szafę. Od tego wszystkiego rozbolała mnie głowa. Powoli rozciągnęłam się na puchatym dywanie i z przygryzioną wargą próbowałam odnaleźć ład w kryształkach zawieszonych przy suficie od których odbijało się światło. Bajka, to wszystko było jak bajka.

Nie wszystko.

Uniosłam się i oparłam na łokciach. Pomimo łez zbierających się pod moimi powiekami otwarłam oczy i próbowałam jeszcze raz dostrzec postacie ze zdjęć przyklejonych do przeciwległej ściany. Kim oni byli?

W pewnym momencie coś przyszło mi do głowy. Zerwałam się na równe nogi i pobiegłam do salonu po swój brązowy plecak, po czym szybkim krokiem wróciłam do pokoju, próbując znaleźć w środku telefon. Kiedy poczułam w dłoni Xperię odrzuciłam plecak na łóżko i schyliłam się, szukając kontaktu. Jak spodziewałam się znalazłam go za łóżkiem, z podpiętą ładowarką. Sięgnęłam dłonią po jej końcówkę i szybkim ruchem podpięłam telefon. Wyprostowałam się i zniecierpliwiona zaczęłam stukać palcami o szafkę nocną w oczekiwaniu na włączenie się telefonu. Bez skutku. Może i dioda migała na czerwono, ale wyświetlacz pozostał czarny.

- Cholera! – Wrzasnęłam odrzucając urządzenie pod łóżko i chowając twarz w dłoniach. Cała się trzęsłam, a przed oczami wciąż widniała mi ikonka dwóch nieodebranych wiadomości. A co, jeżeli przepadły? Jeżeli nigdy nie dowiem się czy wiadomości pochodziły od tej dwójki ze zdjęć? I kim oni w ogóle są?

Minęło kilka minut zanim się uspokoiłam. Siorbiąc nosem oparłam się o ramę łóżka, poczym przetarłam zapłakane oczy. Muszę dać sobie radę, wziąć się w garść. Co mówił Justin? Przecież pamiętam… Ah tak, że dam radę. Że mi pomoże. Że nie pozwoli się poddać. Ale jak… Jak? Powoli wstałam i otarłam łzy, które, sama nie wiem w jaki sposób, po raz kolejny pojawiły się na moich policzkach. Starając się oddychać głęboko ruszyłam w kierunku kuchni, gdzie do elektrycznego czajnika wlałam przefiltrowanej wody i zagotowałam ją. Między czasie w jednej z szafek znalazłam kubek i paczkę melisy. Kiedy odgłos bulgotania ucichł, nalałam wrzątku do naczynia i posłodziłam dwoma łyżeczkami brązowego cukru. Ociągając się usiadłam na jednym z krzeseł i podkuliłam nogi pod brodę, rękami otaczając kubek. Nie wiem ile wpatrywałam się w krajobraz za oknem, próbując odgonić od siebie wszystkie myśli. Wiedziałam, że nie mogę tak po prostu zacząć życia od nowa, nie mogę nie wracać do tego co było. Muszę dowiedzieć się kim jest ta dwójka. Jutro przeszukam pokój, moje zapiski. Na pewno gdzieś o nich wspomniałam. Na pewno.

Rozmyślałam o chłopaku ze zdjęć.  Był wysoki, przystojny. Nie tak przystojny jak Justin, przeszło mi przez myśl, na co uśmiechnęłam się delikatnie. Tak, Justin. Nie byłam pewna, czy powinnam prosić go o pomoc, skoro już i tak wystarczająco się poświęcał. Zamiast wracać do rodziny po prostu został tu, w zabieganym Chicago. Dla mnie.

Wybiła dwudziesta pierwsza kiedy dopiłam herbatę i wstałam od stołu. Za oknem było już ciemno, ale zdążyłam się przyzwyczaić do mroku. Powoli wróciłam do pokoju, po czym uprzednio kładąc plecak na obrotowym fotelu przy biurku, zatopiłam się w śnieżnobiałej pościeli, wtulona w jedną z pięciu poduszek w kolorze mięty. Czarną ułożyłam za plecami, by po chwili udać się do krainy Morfeusza, jednak jeden dźwięk przywrócił mnie na Javę. Telefon zawibrował głośno, a podłoga pojaśniała od światła jakie dawał wyświetlacz. Wyskoczyłam z pościeli jak oparzona, drżącą dłonią sięgając po urządzenie. Z przygryzioną wargą kliknęłam na ikonkę koperty, po czym na pierwszą z nieodczytanych wiadomości. Było to powiadomienie o dziesięciu nieodebranych połączeniach od nieznanego numeru. Cofnęłam i weszłam w drugą. Podczas kiedy na wyświetlaczu obracało się małe kółeczko sygnalizując ładowanie strony, moje serce biło w przerażającym tempie. Czułam się tak, jakby miało zaraz wyrwać się z piersi i pogalopować po całym domu. Mój żołądek został ściśnięty do granic możliwości, a usta zaczęły drżeć. I nagle było po wszystkim. Ekran zgasł, a moje serce stanęło. 

***

Cześć, cześć, czołem! Co słychać? Jak mija Wam nowy rok?
Przepraszam Was za tak długą nieobecność.
Można powiedzieć, że dopadła mnie posylwestrowa melancholia i nie potrafiłam się podnieść na równe nogi. Można jednak powiedzieć, że pozbierałam się i naprawdę dałam radę :)
Dziś urodziny mojej siostry. Szczerze? Najchętniej życzyłabym jej szybkiej i bolesnej śmierci, tak jak ona mi przed pół godziny kiedy 'porysowałam jej płytę', a ona zamiast przyznać się do tego, że to jej wina, przyszła do mnie z tasakiem <okok>

Rozdział według mnie jest nijaki. Z jednej strony ok, spoko, ale z drugiej znowu nie ma akcji i dialogów xd Obiecuję poprawę! Rozdział trzeci (mam nadzieję) powinien być już całkiem inny, a na pewno będzie się działo :D
Ostatnio kapnęłam się, że strasznie Wam zamotałam temat głównych bohaterów. Jeny, w sumie to nie wiem czy nawet ogarnęliście przesłanie postaci Aubrey, no ale ok xd Dlatego też powstała zakładka 'Bohaterowie', którą mam nadzieję uzupełnić jeszcze w tym tygodniu, o czym na pewno Was powiadomię ;)
Zapraszam również do informowanych, aby wpisać się na listę! :)

I to by było na tyle. Udanych, mroźnych ferii dla tych, którzy takowe mają. Mi przypadła ostatnia tura :c

Rozdział I

 Powoli naciągnęłam rękawy swetra i delikatnie przygryzłam wargę. Natłok wrażeń sprawił, że nie byłam pewna co powinnam zrobić. Minęło sporo czasu od kiedy się obudziłam, a mimo wszystko dalej nie czułam się normalnie. Ciągle towarzyszyło mi pewnego rodzaju uniesienie i ekscytacja, jakbym odkrywała cały świat na nowo.

Nie spiesząc się przesunęłam się do przodu i spuściłam nogi z łóżka. Kiedy moje stopy dotknęły zimnej podłogi przeszły mnie ciarki. Cicho westchnęłam i zaczęłam przebierać nimi w górę, i w dół, niczym mała dziewczynka. Czułam się onieśmielona, jak gdybym znalazła się w całkiem nowym miejscu. A przecież wszystko wydawało się znajome, twarze ludzi w drzwiach, mówiących, że mnie znają, że wiedzą kim jestem. Byłam zagubiona.

Potrząsnęłam powoli głową, zrzucając z ramienia pukle złotych loków. Odchyliłam ją do tyłu i pozwoliłam, by włosy spłynęły po moich plecach, i delikatnie muskały moje łopatki. Na mojej twarzy zagościł uśmiech a ramiona zaczęły rytmicznie poruszać się, to w prawo, to w lewo. Czułam się tak... Magicznie. Po prostu magicznie.

W pewnym momencie do moich uszu dobiegł odgłos otwieranych drzwi windy, a po korytarzu przetoczył się czyjś perlisty śmiech. Kroki odbijały się echem do ścian i docierały do mnie, wywołując uśmiech. Przymknęłam oczy ciesząc się symfonią zmysłów i próbując wyobrazić osobę, do której należały ciche wybuchy śmiechu. Kilka sekund później ktoś wszedł do pokoju i rzucił kurtkę na sofę. Perfumy chłopaka delikatnie muskały moje nozdrza pozwalając mi się rozkoszować ich słodkim, a jednocześnie odpowiednio męskim zapachem. Krzesło szurnęło, a po pokoju przetoczyła się fala jego śmiechu.

- Aż tak śmiesznie wyglądam? - Spytałam otwierając oczy i spoglądając w stronę szatyna. W odpowiedzi chłopak uśmiechnął się i mrugnął do mnie.

- Proszę, cappuccino z bitą śmietaną. - Mruknął, podając mi kawę. Odwzajemniłam uśmiech jedną ręką sięgając po kubek, drugą w tym czasie trzymając się łóżka. Po chwili odchyliłam się do tyłu i ujęłam go w dłonie, rozkoszując się ciepłem bijącym od cieczy. Aromat kawy zdawał się mieszać mi w głowie, a na moich ustach pojawiał się coraz to większy uśmiech.

Powoli uniosłam naczynie do ust i upiłam łyk, parząc sobie język. Widząc moją minę chłopak roześmiał się głośno.

- Bardzo śmieszne. - Mruknęłam odkładając kawę na szafkę nocną i spoglądając przed siebie.

W pokoju zapanowała cisza. On, opanowany i spokojny, sączył gorący napój zerkając w stronę okna, ja... ja wciąż wymachiwałam nogami, przygryzając usta i bawiąc się dłońmi. Nie czułam się skrępowana, a jednak...

- Zaśpiewasz mi coś?

Chłopak popatrzył na mnie zdziwiony. Jego ręka powędrowała do włosów i delikatnie zmierzwiła je, a jego oczy zaiskrzyły.

- Co mam ci zaśpiewać?

- Nie wiem, wybierz coś.

Uśmiechnięty wstał i podszedł do sofy. Powoli sięgnął po gitarę i wrócił na swoje miejsce, a widząc, że go obserwuję zaśmiał się cicho.

Ułożył palce na strunach, delikatnie szarpnął je drugą ręką i przymknął oczy. Podkurczyłam nogi i usiadłam po turecku, po czym naciągnęłam rękawy swetra i ułożyłam ręce na kolanach.

Po chwili chłopak zaczął grać, a  jego głos słychać było wszędzie. Z rozkoszą zamknęłam powieki i wsłuchiwałam się w słowa, kołysząc się z rytmem. Cały szpital ucichł w oczekiwaniu na historię, którą opowiadał. Śpiewał o miłości i o przyjaźni, o szczerym uczuciu, którego nie da pomylić się z niczym innym. Kiedy skończył jeszcze długo siedziałam z zamkniętymi oczyma, a on, jakby nie chcąc przeszkadzać, nie odezwał się ani słowem. W pokoju znów słychać było jedynie odgłosy ulicy.

- Dziękuję że zostałeś. - Wyszeptałam otwierając oczy i spoglądając prosto w jego. Chłopak uśmiechał się.

- Dobrze wiesz, że nie zostawiłbym cię samej. Nigdy nie zostawiam moich fanów.

- Nie znasz mnie...

- Byłaś na moim koncercie, z tysiącami innych dziewczyn śpiewałaś moje piosenki. Zamiast kupić sobie nowy sweter pieniądze wydałaś na bilet, płakałaś ze szczęścia i cieszyłaś się życiem. Byłaś tam dla mnie, teraz pozwól, bym ja był tu dla ciebie. - Przerwał mi, pochylając się w moją stronę i łapiąc mnie za rękę. Odpowiedziałam uśmiechem. - Z resztą to był ostatni koncert, następny szykuje się dopiero w połowie października. Mamy dopiero początek września, co daje mi miesiąc, żeby lepiej cię poznać. To daje miesiąc tobie, żeby dowiedzieć się czegoś o sobie. A ja z chęcią ci w tym pomogę.

Mimowolnie zaczęłam się śmiać.

- Doprawdy, uroczy jesteś myśląc, że pozwolę ci się za sobą włóczyć. Z tego co słyszałam masz wiele innych fanek które równie dobrze jak ja zasługują na to, by spędzić ten miesiąc z tobą.

- Ale te fanki nie zostały pobite, mają rodziny, przyjaciół, znajomych. Z tego co wiem, ty jak na razie masz jedynie mnie, wielką gwiazdę, która po prostu chce ci pomóc.

Ucichłam. Coś sprawiło, że jego słowa zamiast pochlebić zadały ból. Miał rację, nie miałam nikogo.

- Przepraszam, boże, palnąłem gafę! - Zawołał widząc moją minę.

- Nie, ja po prostu...

- Zostawmy ten temat. - Mruknął ściskając moją dłoń. Zarumienił się delikatnie, po czym spuścił głowę próbując ukryć swoje zażenowanie. - Najgorsze masz już za sobą, przesłuchanie, rozmowy z lekarzami. Teraz musisz po prostu być silna, wrócić do domu, zacząć życie od nowa. Pomogę ci, obiecuję, że nie zostawię cię z tym samą.

Uśmiechnął się ciepło patrząc głęboko w moje oczy, czym spowodował mój cichy chichot. Byłam mu niesamowicie wdzięczna.

Justin powoli odsunął się i oparł wygodnie o krzesło. Ja natomiast sięgnęłam po kawę i przyłożyłam kubek do ust. Kiedy poczułam jej smak mimowolnie przymknęłam oczy i rozkoszowałam się chwilą. Szatyn przyglądał się mi, jednak nie zwracałam na niego uwagi. Dopiłam napój i odstawiłam naczynie.

- Wytrzyj wąsy.

Zaczęłam rechotać, po czym wytarłam usta w rękaw szarego swetra, na co Justin przewrócił oczami. Powoli zanurkowałam w pościeli, układając się wygodnie, od czasu do czasu spoglądając na chłopaka. Przypatrywał mi się uśmiechnięty, a ja próbowałam zgadnąć o czym myśli.

- No wiesz, wyglądasz prawie jak  hipopotam. Wystają tylko oczy!

Oboje zaczęliśmy się śmiać, do momentu kiedy w drzwiach stanęła uśmiechnięta pielęgniarka. Podała mi ostatnią porcję leków, a ja wcierając łzy ciągle zerkałam w stronę Justina, rozmyślając o wszystkich dziewczynach, które są z nim od lat i nigdy go nie spotkały. Czym różniłam się od nich, że ktoś na górze dał mi szansę poznania szatyna?

Byłam wtedy pewna jednego - gdybym coś pamiętała, z pewnością nie posiadałabym się ze szczęścia.

Czas mijał przerażająco szybko. Justin rozśmieszał mnie kiedy tylko mógł, czasem do pokoju wpadała pielęgniarka, lub ktoś z ekipy piosenkarza. Byłam szczęśliwa, ciągle uśmiechnięta, zadowolona z życia. A jednak z każdą sekundą która przybliżała mnie do godziny osiemnastej coś sprawiało, że zaczynałam odczuwać coraz większy niepokój.

Nie wiedziałam czy sobie poradzę, co zrobię kiedy to wszystko się skończy. Szatyn starał się sprawić, bym o tym nie myślała, ale czy postępował dobrze? Mówił że mi pomoże, że się mną zaopiekuje. Ale kiedyś i on zniknie, wyjedzie, a ja będę musiała radzić sobie sama.

Zaczęłam rozmyślać o tym co mnie czeka. Miałam wrócić do pustego mieszkania, do miejsca którego nie pamiętałam. Zacząć żyć od nowa, z czystym kontem, bez nikogo. Nowi znajomi? Praca? Pieniędzy z nieba nie wezmę. Zdawało mi się, że z każdą sekundą kurczy się mydlana bańka w jakiej żyłam przez kilka ostatnich dni. Ciągle się śmiałam, cieszyłam chwilą. I nie byłoby nic w tym złego gdyby nie to, że teraz miało nastąpić przebudzenie.

Kiedy Justin zgodził się w końcu zejść na obiad dochodziła już siedemnasta. Po raz kolejny zostałam w pokoju sama, tym razem jednak nie byłam pewna, czy tego chciałam. Cisza jaka mnie otaczała powoli zaczynała drażnić, a z otwartego okna napływało coraz zimniejsze powietrzne. Rozglądnęłam się w poszukiwaniu jakiegoś swetra, jednak w pobliżu leżała tylko baseballówka Biebera. Z westchnieniem wyplątałam się z fałdów pościeli i postawiłam nogi na zimnej podłodze. Zrobiłam dwa szybkie kroki i doskoczyłam do sofy, z której wzięłam bluzę i natychmiast włożyłam na siebie. Pociągnęłam nosem  i zaciągnęłam się perfumami chłopaka, mimowolnie uśmiechając się. Uwielbiałam je, niesamowicie mąciły mi w głowie. Powoli podeszłam do okna i zamknęłam je, po czym oparłam się o parapet i cicho westchnęłam. Wybiła siedemnasta, a ja nie byłam pewna co powinnam ze sobą zrobić. Dopiero kiedy uświadomiłam sobie, że za chwilę zostanę wypisana, podniosłam się i ruszyłam w stronę drzwi. Na początku nie zauważyłam, że są ich dwoje. Jedne, prowadzące na korytarz, drugie do łazienki.

Powolnym krokiem weszłam do drugiego pomieszczenia i rozglądnęłam się. Płytki w kolorze morskiej wody, prysznic, toaleta. Cicho westchnęłam i podeszłam do umywalki znajdującej się na prawo od drzwi. Oparłam dłonie na zimnym kamieniu i uniosłam wzrok. Spotkałam się ze spojrzeniem onieśmielonej blondynki o iskrzących, zielonych oczach i herbacianych ustach. Przygryzała je delikatnie, jakby nie wiedząc jak powinna się zachować. Jej twarz okalały złociste loki, a niesforne kosmyki udało jej się zahaczyć o ucho. Delikatnie uśmiechnęłam się, co uczyniła i ona. 'Oh Aubrey' wyszeptałam śmiejąc się z samej siebie. Dziewczyna w lustrze zrobiła to samo.

- Hey, Adams! - Zawołał Justin wpadając do pokoju. - Przyniosłem ci twoje rzeczy.

- Tu jestem. - Mruknęłam wychodząc z łazienki i uśmiechając się w jego stronę.

- Proszę. - Powiedział podając mi torbę. - Czy to...

- Było mi zimno. - Przerwałam mu rumieniąc się, na co on zareagował śmiechem.

- Idź się ubrać.

Wróciłam się do łazienki i położyłam torbę na koszu z ręcznikami. Powoli rozsunęłam zamek i zajrzałam do środka. Ujrzałam tam czarną bluzkę z długim rękawem, kremowy sweter, dżinsy, trampki i mały plecak. Zaintrygowana sięgnęłam po niego i otworzyłam go. W środku znajdował się wielki, brązowy portfel z jakimiś śmiesznymi naszywkami, dokumenty, klucze, mentosy, telefon i słuchawki. Uśmiechnęłam się delikatnie widząc twarz Justina na tapecie białej Xperii, po czym odłożyłam plecak na bok i powoli ściągnęłam bluzę chłopaka. Szary sweter wylądował na ziemi, a na nogi wciągnęłam spodnie, przypominające raczej getry, czy legginsy. Ubrałam bluzkę i naciągnęłam na ręce kremowy sweterek. W kieszeni znalazłam gumkę i kilka wsuwek. Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze po czym delikatnie uśmiechnęłam się i związałam włosy w wysoki, koński ogon. Grzywkę upięłam spinkami, a rękawy swetra podwinęłam. Na przemarznięte stopy ubrałam czyste skarpety po czym wsunęłam je w białe Conversy. Ostatni raz zerknęłam w stronę lustra, po czym złapałam wszystkie swoje rzeczy i wyszłam z łazienki.

- Gotowa. - Mruknęłam kładąc bluzę Justina na sofie. Uśmiechnął się do mnie ciepło, odrywając na chwilę wzrok od swojego Iphona.

- Ładnie wyglądasz.

- Dziękuję. - Wyszeptałam uśmiechając się szczerze.

Powędrowałam w stronę łóżka i usiadłam na nim wygodnie. Po chwili wyciągnęłam z brązowego plecaka telefon i zaczęłam się nim bawić. Masz 2 nieodczytane wiadomości.

Powoli kliknęłam w ikonkę koperty i z przygryzioną dolną wargą czekałam na otworzenie się folderu. Kiedy w końcu wydawać by się mogło, że telefon zareaguje, monitor zgasł a dioda zaczęła migać na czerwono.

- Super, padła bateria. - Mruknęłam odkładając urządzenie do plecaka, czym widocznie zaciekawiłam szatyna, bo patrzył się w moją stronę zaciekawiony. - Nie ważne. - Westchnęłam, kładąc się na pościeli. Leżałam tak bez celu dobre dziesięć minut starając się stłumić w sobie wszechogarniające poczucie paniki, aż w końcu w drzwiach pojawił się lekarz z dokumentami wypisu. Z uśmiechem pożegnałam się ze starym pokojem, podpisałam papiery i złapałam plecak. Justin zabrał swoje rzeczy i przepuścił mnie w drzwiach wskazując na windę.

Ruszyliśmy ramię w ramię, po czym zjechaliśmy dwa piętra w dół. Justin wyraźne uradowany wszedł do szpitalnego bufetu, wołając Kenny'ego, po czym w trójkę skierowaliśmy się w stronę wyjścia. Jak oczekiwałam, stało tam kilka rozochoconych dziewczyn z aparatami, która widząc Justina zaczęły podskakiwać i krzyczeć. Uśmiechnęłam się na ich widok i grzecznie poczekałam, aż chłopak rozda autografy i zrobi sobie z nimi kilka zdjęć. W końcu wzrok jednej z nich padł na mnie, a na jej twarzy pojawiło się zdziwienie.

- To ty jesteś Aubrey?

Na początku stałam zdziwiona i wpatrywałam się w nią nie wiedząc co mam zrobić, dopiero kiedy Kenny trzepnął mnie w ramię pokiwałam zdziwiona głową, starając się uśmiechnąć.

- Oh, już wszystko z tobą ok? Słyszałam, że Justin był z tobą dniami i nocami, też bym tak chciała! - Zawołała najniższa z nich uśmiechając się i zaciskając palce na notesie w którym podpisał się piosenkarz.

- Wybaczcie dziewczyny, ale jedziemy właśnie z Aubrey do domu, więc jeśli nie macie nic przeciwko... - Mruknął szatyn wybawiając mnie z opresji. Ujął mnie pod ramię, po czym z uśmiechem zaprowadził mnie do czarnego Range Rovera. Usadowiłam się na tylnym siedzeniu, zapięłam pasy i oparłam głowę o szybę, obserwując machające belieberki.

- Są urocze. - Mruknęłam, uśmiechając się.

- Dopóki nie rzucą ci się do gardła. - Powiedział Kenny, po czym wszyscy wybuchliśmy śmiechem.

- Czemu miały by to zrobić?

- Z zazdrości, miłości, pies wie.

Resztę drogi jechaliśmy w ciszy. Obserwowałam ulice Chicago przyglądając się ludziom, których mijaliśmy. Wszyscy wydawali się tacy szczęśliwi i uśmiechnięci, a ja... A w moim wnętrzu wszytko powoli umierało.

Kiedy Justin zatrzymał samochód pod jednym z osiedli mój żołądek został ściśnięty do granic możliwości. Drżąc wysiadłam z auta i rozglądnęłam się. Parking na którym staliśmy znajdował się przed blokiem, z każdej możliwej strony otoczonym zielenią. Uśmiechnęłam się na samą myśl o codziennych spacerach po parku i oglądaniu zachodów słońca z balkonu. Justin przyglądał mi się pozwalając mi zapoznać się z okolicą. Kiedy w końcu spojrzałam na niego uśmiechnął się i wyciągnął rękę w moim kierunku. Powoli ujjęłam ją i pozwoliłam poprowadzić się w kierunku klatki.

***

Tądadadą! Oto pierwszy rozdział.

Pierwszy pierwszy rozdział napisałam już tydzień temu, jednak coś mi w nim nie grało. Nie wiem, po prostu nie podobało mi się to jak wyszedł. O wiele bardziej przypadło mi do gustu to... to coś, co tak notabene jest nie najgorsze moim zdaniem. Niestety nie jest tak dobre jak bym chciała co mnie absolutnie doprowadza do szału, a jednak w miarę mi się podoba. To chyba dobrze, co?

Dziękuję tym 3 osobom które skomentowały Prolog, nie spodziewałam się od razu 20 komentarzy, ale mimo wszystko... Szkoda mi było kiedy licznik pokazywał coraz to większą liczbę wejść a wypowiedzi nie przybywało.

To bezkształtne coś co śmiem nazwać w ogóle rozdziałem dedykuję tym, którzy to przeczytali i którym to się spodobało, czyli przede wszystkim @ewelaprzybylska, @AboutSwaag i kilku innym. I oczywiście @awesome_zeebrah, która ciągle powtarza, że nigdy jeszcze nie napisałam nic co by jej się nie spodobało (oprócz tego pamiętnika z podstawówki hahaha). Dziękuję też @DirtyMindJustin za to, że stwierdziła, że nowy szablon jest mega. Haha, starałam się żeby coś z niego wyszło :3

Na koniec dziękuję jeszcze raz wszystkim, którym chciało się to w ogóle czytać.

Jesteście wielcy!

Prolog

 Podkład.

Te pierwsze momenty pamiętam najlepiej. Tak jakby zostały wyryte w mojej pamięci stalówką wiecznego pióra, z zamiarem pozostania tam na zawsze. Czułam się tak normalnie, jednocześnie eksplodując emocjami. Powieki wcale mi nie ciążyły, dłonie muskały bawełnianą pościel, a każdy dźwięk wydawał się nowojorską symfonią. Unosiłam się w powietrzu zatapiając w fałdach puchu, szybowałam po bezkresnym oceanie świadomości. Aż wreszcie otworzyłam oczy.

 Wcale nie zmrużyłam ich od nadmiaru światła, wręcz przeciwnie - były już na to przygotowane. Nie byłam zaskoczona, ciekawa. Po prostu obserwowałam pomieszczenie, rejestrowałam każdy szczegół. Ściany w kolorze cappuccina z podwójnym mlekiem, rząd okien na lewo, karmelowa sofa, dwa fotele i stolik zawalony magazynami. Gdzieś pomiędzy nimi stała filiżanka wciąż parującego napoju, wysoki i niemożliwie smukły wazon z pękiem żółtych tulipanów. Nad sofą wisiał obraz przedstawiający jakiś nieznany mi krajobraz. Na prawo, w rogu pomieszczenia, umieszczone były białe drzwi, przystrojone donicami z jakimiś egzotycznymi roślinami po obu ich stronach. Dalej szafka wypełniona flakonikami różnej maści, mały regał z ręcznikami i... i gdzieś po środku tego ja, w śnieżnobiałej pościeli.

Przez szklane portale sączyło się złote światło, delikatnie muskając mój policzek. To ono zaczarowało cały ten pokój, to ono nadało mu magicznej atmosfery. Drugie okno od końca było szeroko otwarte, wpuszczając do środka zapach bakalii z pobliskiej piekarni, przynosząc odgłosy ulicy. Gdzieś pomiędzy warkotem starego silnika dało się posłyszeć głos nieznanej kobiety, nucącej jakąś melodię, dzieci gaworzące na podwórku, krzyk, śmiech. Oddech świata. Nigdy nie pomyślałabym, że właśnie w tamtym miejscu mógł spotkać mnie cud. 

Pierwsze co udało mi się zapamiętać na jego temat, to blond włosy poruszane w rytm wpadającego do pokoju podmuchu wiatru. Stał do mnie bokiem, ubrany w ciemne spodnie i granatowy sweter z azteckimi wzorami. Nie mam pojęcia jakim cudem myślałam wtedy o takich szczegółach jak tekstura materiału tych ubrań, czy każde zagięcie koszulki znajdującej się pod swetrem. Czy aż tak spragniona byłam szczegółu? Chłopak trwał w bezruchu, a ja rejestrowałam każdą sekundę jego 'bycia'. Czerpałam z tego siłę, chęć istnienia. W pewnym momencie drzwi uchyliły się, a do pokoju wszedł wysoki brunet z kamiennym wyrazem twarzy. Mój towarzysz zwrócił na niego uwagę dopiero, gdy ten przemówił.

- Justin... - Zawołał stawiając kolejny krok. - Masz pół godziny. Nic więcej nie mogę zrobić. 

Chłopak kiwnął delikatnie głową i powrócił do bezcelowego patrzenia w przestrzeń na zewnątrz, a mężczyzna odczekał kilka sekund. Być może spodziewał się po nim innej reakcji? W końcu ze zrezygnowaniem opuścił pomieszczenie.

- Jak mam zostawić cię tutaj, kiedy ty wciąż nie dajesz znaku życia... - Wyszeptał siadając na sofie, po czym oparł łokcie na kolanach i zawiesił na nich głowę. - Jak...

Minęło kilka sekund, po których powoli uniósł twarz i spojrzał na mnie. Cały ten obraz wydawał się mi realnym odzwierciedleniem rzeczywistości, był moim centralnym punktem w kreowaniu świata. Przez te pierwsze minuty jedynie wpatrywałam się w przestrzeń naokoło, zapamiętując każdy szczegół. A jednak dopiero teraz naprawdę mogłam przyjrzeć się jego twarzy.

Ciemne, brązowe oczy wpatrywały się we mnie ze zdumieniem, policzki połyskiwały w porannym świetle delikatnym różem, a lekko rozchylone usta wydawały się szeptać modlitwę.

- Aubrey? - Jego melodyjny głos rozległ się w pokoju. Chłopak wstał i zdumiony patrzył na mnie. - Cz-czekaj, ja, ja zaraz... Muszę... - Wymamrotał ruszając w stronę wyjścia, jednak sekundę później się cofnął. - Pamiętasz mnie?

Patrzyłam na niego, jak chyba na nikogo innego przez cały miniony czas do dzisiejszego dnia. Był moim punktem odniesienia, całą rzeczywistością jaką znałam. Pamiętam jedynie dźwięk jego głosu i zarys twarzy, nic więcej. 

Po chwili chłopak podszedł i usiadł na krześle stojącym obok mojego łóżka. Powoli i delikatnie złapał mnie za rękę i ścisnął ją. W chwili styknięcia się jego rozgrzanej skóry z moją, ledwo letnią, przez całe moje ciało przeszedł prąd, a oczy zaszły mglą. Nigdy później nie doznałam czegoś takiego, być może więc właśnie tak miałam zareagować na pierwszy dotyk? Nie wiem kiedy moje ramiona zaczęły drgać, a głowa sama powędrowała w dół. Podobno moje policzki pokryły się delikatnym rumieńcem z usta rozchyliły się. Ja pamiętam jedynie tyle, że po kilkunastu sekundach wreszcie odważyłam się spojrzeć w jego aksamitne oczy.

Kąciki jego ust powędrowały ku górze a w czekoladowych tęczówkach zatańczyły małe ogniki.

***

Prolog. Nie spodziewałam się, że tak szybko się za to wezmę, że znajdę siłę,
czas i energię na tą historię. A jednak chcę spróbować. Chcę chociaż raz
dać z siebie wszystko.
Nie wiem, czy wam się to spodoba, co o tym będziecie sądzić. Dlatego też bardzo proszę
o komentarze! Im więcej Waszych opinii, tym łatwiej będzie mi poprawić błędy, przemyśleć treść.

Na koniec dziękuję tym, którzy mimo wszystko kazali się nie poddawać.